LM Parfums: Vol d'Hirondelle

Podczas ostatnich dni niewiele czasu miałam na testowanie zapachów, jeszcze mniej zaś na pisanie o nich, skutkiem czego na blogu powstało dające się zauważyć zaniedbanie. Nie to, niedługo wracam do opowiadania. Przynajmniej na jakiś czas.
Dzisiejsza historia będzie przestrzenna i lekka niczym lot jaskółki. Wysnuła się sama, spontanicznie i samorodnie z zapachu tak subtelnego i eterycznego jak esy floresy kreślone na wiosennym niebie przez małego ptaszka o wygiętych skrzydłach, ciemnych i ostrych jakby naszkicowanych rapidografem przez chińskiego mistrza rysunku. Spisując ją teraz, w czasie kradzionym innym zajęciom, pilnym i niezbędnym spostrzegam, że brakowało mi opowiadania o zapachach. I szczęśliwa jestem, że odczuwam tą lukę.

LM Parfums: Ambre Musadin

Do pisania tej recenzji zabieram się już dość długo.
Nie przychodzi mi ona łatwo bowiem po pierwszych testach nie pożądam dalszych doznań a myśl o ponownym globalnym użyciu Ambre Musadin nie jest mi szczególnie miła. Zapach epatuje brzydotą. Nie wtórnością, której się, po prawdzie, spodziewałam ale brakiem finezji, ciężarem i totalnym brakiem urody, tak ewidentnym że aż ...sympatycznym.

A miał być Ambre Muscadin Laurenta Mazzone olfaktorycznym olśnieniem na miarę Black Oud. Cóż. Nie wyszło.

LM Parfums: Black Oud

Powtórzę to raz jeszcze: świat się kończy. Jestem w niespodziewanym głębokim oudowym ciągu wywołanym przez kilka nowo odkrytych, osnutych wokół agarowej żywicy kompozycji, od których uczę się że oud potrafi być boleśnie niemal piekny.  Powoli dociera do mnie jak nieprzewidywalna i kapryśna jest to nuta, jak niewiele dzieli to jej wcielenie, od którego uginają mi się kolana od tego, które budzi niechęć albo wstręt i zaczynam rozumieć jakiego oudu szukać powinnam jeśli chcę by zmiękły mi nogi a puls niebezpiecznie przyspieszył.
Okaleczonego.