W pierwszej chwili w nos rzuca się chłodna wilgoć. Zimny, mokry kamień, stare, wilgotne drewno, zamknięta przestrzeń, strzelista i wielka ale mroczna i nieznająca słońca. Rozpięte wysoko nad głową sklepienia tworzą przestrzeń osobną, istniejącą poza czasem i ludzkim wymiarem, przestrzeń skupienia i kontemplacji, ciszy wypełnionej dziesiątkami ech, mroku, w którym pełga wiele światełek, samotności zapełnionej setkami bytów i ciał, chłodu, którego nie ogrzewa ani ludzka obecność ani płomienie świec ani miłość Boża.
Gotycka katedra. Pomnik człowieczego geniuszu ku chwale Boga. Piękno transcendentne, istniejące poza rzeczywistością poznającego, niepojęte, trwające obok czasu, samo dla siebie i samo przez się doskonałe.
Gotycka katedra. Pomnik człowieczego geniuszu ku chwale Boga. Piękno transcendentne, istniejące poza rzeczywistością poznającego, niepojęte, trwające obok czasu, samo dla siebie i samo przez się doskonałe.
