Pustka. To pierwsze słowo, które przychodzi mi go głowy gdy myślę o tym zapachu. Bezmierna, nieograniczona, doskonale pusta przestrzeń, rozciągła i gładka, chłodna, niezmącona jak powierzchnia świeżo spadłego śniegu. Jest zarazem obietnicą ulgi, niebiańskiego spokoju i czymś niepokojąco obcym, podobna spokojność bowiem wymyka się ludzkiemu doświadczeniu i poznaniu. Koi umysł, który, bezradny, może tylko otworzyć się i chłonąć, stopić się, przyjąć w siebie tą doskonała pustkę, stać się umysłem nie-wiem, który rezygnując z analizy, syntezy, przytrzymywania jakiejkolwiek myśli po prostu istnieje i obserwuje sam siebie.
