Black Cashmere Donna Karan

Zdarzyło się Wam kiedyś kąpać ciepłą, bezksiężycową nocą w jeziorze gdzieś z dala od ludzi i świateł? Czerń roztarta między powiekami, spajająca wodę i niebo w milczącą, wszechogarniającą obecność; cisza dopełniona pluskiem wody, podmuchem wiatru w gałęziach drzew, piosenką świerszcza bądź głosem nocnego ptaka; odczucie dziwnej, osobnej samotności nawet jeśli obok jest ktoś bliski.

Od tej tej ciemności i tej ciszy cierpną zmysły tak, jak cierpnie skóra w kontakcie z chłodną wodą. Dreszcz od stóp i łydek wędruje w górę znacząc swoją trasę śladem gęsiej skórki, po udach, pośladkach, plecach, wzdłuż kręgosłupa, aż zamiera na karku, u nasady włosów  gdy zanurzymy się w tą absolutną czerń, gdy pozwolimy jej nas wchłonąć.
Tak właśnie czułam się gdy po raz pierwszy powąchałam Czarny Kaszmir.